Ένας κόσμος... αλλιώς (ή ίσως όχι και τόσο)
Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε μια χώρα όπου όλοι οι άνθρωποι ήταν αυτιστικοί. Τα σχολεία ήταν ήσυχα, τα φώτα χαμηλά και οι κανόνες ξεκάθαροι. Οι άνθρωποι έλεγαν -αν μιλούσαν- ακριβώς αυτό που εννοούσαν, οι αλλαγές ανακοινώνονταν πολύ νωρίτερα και κανείς δεν έβρισκε περίεργο να αφιερώσει ώρες μιλώντας για τα αγαπημένα του ενδιαφέροντα. Οι κάτοικοι της χώρας ζούσαν αρμονικά γιατί ο κόσμος είχε σχεδιαστεί σύμφωνα με τον τρόπο που οι ίδιοι αντιλαμβανόταν τη ζωή.
Μέχρι που μια μέρα γεννήθηκε ένα παιδί διαφορετικό. Του άρεσαν οι εκπλήξεις, οι αυθόρμητες συναντήσεις και οι θορυβώδεις γιορτές. Συχνά καταλάβαινε πράγματα που δεν είχαν ειπωθεί με λόγια και άλλαζε εύκολα σχέδια χωρίς να τον ενοχλεί. Οι γονείς του ανησύχησαν, οι δάσκαλοι διάβασαν επιπλέον βιβλία, οι ειδικοί προσπάθησαν να καταλάβουν πώς λειτουργούσε το μυαλό αυτού του μοναδικού νευροτυπικού παιδιού της χώρας και πώς θα μπορούσαν να το βοηθήσουν να προσαρμοστεί καλύτερα στον κόσμο γύρω του.
Τα χρόνια πέρασαν και οι κάτοικοι της χώρας ανακάλυψαν κάτι παράξενο: όσο προσπαθούσαν να συμπεριληφθεί το παιδί στον κόσμο, τόσο ο κόσμος τους γινόταν μεγαλύτερος. Τα σχολεία έγιναν πιο ευέλικτα, οι γειτονιές πιο φιλόξενες και οι άνθρωποι πιο πρόθυμοι να χωρέσουν τρόπους ύπαρξης νέους και αρκετά διαφορετικούς απ' τους ως τότε χαρτογραφημένους. Κι όταν κάποτε τους ρώτησαν τι απέγινε εκείνος ο μοναδικός νευροτυπικός χαμογέλασαν με νόημα, χωρίς να απαντήσουν. 'Οχι γιατί ήταν αγενείς, αλλά γιατί δεν είχε πια σημασία τι απέγινε. Αρκεί που είχε μεγαλώσει σε έναν τόπο όπου κανείς δε χρειαζόταν πια να γίνει σαν τους 'Αλλους για να ανήκει.
Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα...
Την ιστορία έπλασε η Μαρία Ζούζουλα
Φιλόλογος, Φοιτήτρια Τμήματος Ψυχολογίας, Εκπαιδευόμενη σε Συμβουλευτικές και Ψυχοθεραπευτικές Προσεγγίσεις
